घरमा अझै पनि सानिमाको लागि केटा खोज्ने कुरा चल्दै थियो। एक दुइ दिन मैले ममीलाइ केही भनिन। १-२ वटा नयाँ केटाहरुको कुरा आएको रहेछ। सानिमासंग कसरी भेटाउने भनेर सल्लाह हुँदै थियो। बुवा आफै काठमाडौं जान्छु भनेर तम्सिनु भयो। मलाइ थाहा थियो कि सानिमाले यी केटाहरुलाइ पनि रिजेक्ट गर्नुहुन्छ। तर मैले केही भन्न चाहिन।
‘म आफै गएर कुरा गर्छु।’, भनेर बुवा तातिनु भएको थियो। कसैले सकेनन्, सालीको विहे मै जुराइदिन्छु भनेर बुढा तम्सिएका थिए।
एकदिन सानिमा बारे ममीले प्रश्नहरु गर्नुभयो।
‘के गर्ली त, यो केटासंग विहे गर्न मान्ली त?’
‘मान्नुहुन्न।’, मैले भने।
‘किन र?’
‘मान्ने भए अहिलेसम्म विहे भइसकेको हुन्थ्यो।’, मैले भने।
‘तेरो बा जानु भएको छ, मिलाएर आउनुहुन्छ कि!.. विहे कै कुरामा.. अब तेरो पनि केटी हेर्नुपर्छ।’, ममीले भन्नुभयो।
‘बेलै भएको छैन..।’, मैले भने।
‘सोच्दै गर.. कस्तो केटी मन पर्छ.. हामी हेर्दै गर्छौ।’
‘हेर्नु न.. अनि भनौला।’, मैले भने।
‘तेरी सानिमाको जस्तो ढिलो गर्न हुँदैन.. विहे गर्नै गाह्रो।’, ममीले भन्नुभयो।
‘केटालाइ फरक पर्दैन। केटीहरुको मात्र हो ढिला गर्दा समस्या हुने।’, मैले भने।
‘तेरो गर्लफ्रेन्डहरु छन् कि छैनन?’, ममीले सोध्नुभयो।
‘.. अँ.. एउटा छ…’
‘कहाँ कि हो?’
‘त्यो अहिले भन्दिन!’
‘उमेर, जात मिल्छ?’
‘जात मिल्छ, तर उमेर चाहि अलि नमिल्ला!’, मैले भने।
‘कति वर्ष हो र?’
‘म भन्दा जेठी छ।’
‘कति वर्षले?’
‘१०..’, मैले भने।
‘के भन्छ यो, हुँदैन त्यस्तो!’, ममीले भन्नुभयो।
‘विहे हुँदैन भने ठिकै छ… अर्को खोजमला!’, मैले भने।
‘विहे गर्ने केटी भए ठिक छ नत्र यसरी गर्लफ्रेन्ड बनाउँदै नहिड।’, ममीले भन्नुभयो।
‘तपाइले विहे अघि व्वाइफ्रेन्ड बनाउनु भएको थिएन?’, मैले सोधे।
‘मेरो कुरा अब सक्किसक्यो। विहे भइसक्यो.. तेरो कुरा गरेको हो मैले!’, ममीले उत्तर दिनुभएन।
ममीको बारेमा धेरै वर्ष अघि एउटा कान्ड भएको थियो। म स्कुल हुँदाको कुरा हो। ममीले खै कुन जिल्लाको केटालाइ पत्राचार गर्ने गरेको कुरा बाले थाहापाउनु भएछ। पठाउन राखेको चिठी फेला परेको थियो। भेट्ने, माया गर्ने यस्तै लेख्नुभएको रहेछ ममीले। त्यो बेला बाले झन्डै ममीलाइ कुट्नु भएको थियो। बाले मस्त गाली गर्नुभएको याद छ। त्यसपछि त्यो कान्ड फेरी दोहोरिएको थिएन। तर के थाहा ममीले बाले थाहा नपाउने गरी फेरी फेरी पनि चिठी आदानप्रदान गर्नुभएको थियो कि? भेट नै भएको थियो कि?
‘तपाइलाइ याद छ..त्यो चिठीवाला केटा?’
‘तैले कसरी थाहा पाइस?’
‘बाले त्यस्तो झगडा गर्दा कसरी बिर्सन्छु त!’, मैले भने, ‘.. त्यो केटालाइ त्यो चिठी पठाउनु भयो पछी?’, मैले सोधे।
‘सक्किसकेको कुरा.. नसोध।’
‘भन्नु न ।’, मैले जिस्काए।
‘अँ.. त्यो चिठी पठाए.. बालाइ नसुना नि फेरी!’
‘सुनाउदिन.. अरु चिठी पनि पठाउनु भयो पछि?’, मैले सोधे।
‘अँ.. कहिलेकाही!’, ममीले भन्नुुभयो। गाला रातै भएको थियो ममीको।
‘एउटा कुरा सोधम?’, मैले भने।
‘के?’
‘त्यो केटासंग कहिल्यै भेट्नुभयो?’, मैले सोधे।
‘भेटिन! चुप लाग। नचाहिने कुरा सोध्छ यो!’, ममीले भन्नुभयो।
‘साच्ची? भेट्नु भयो होला!’, मैले जिस्काए।
‘नकरा धेरै। बरु त्यो केटी को हो भन त!’, ममीले सोध्नुभयो।
‘तपाइले चिन्नुहुन्छ।’, मैले भने।
‘मैले चिनेको तँ भन्दा १० वर्ष जेठी केटी को होला त!’, ममीले सोच्न थाल्नुभयो।
‘म भन्थे, तर तपाइ रिसाउनु हुन्छ।’, मैले भने।
‘भन छिटो.. म रिसाउँदिन।’, ममीले फकाउनु भयो।
‘विहे नहुने केटी हो..भयो छोड्दिनु।’
‘भन त विहे नभएपनि को रहेछ केटी चिनिराख्छू।’, ममीले भन्नुभयो।
‘भन्दिन.. तपाइले त कुरा लुकाउनु भयो अघि..।’, मैले भने।
‘ल ल.. म भन्छु अनि तँ पनि भन।’
‘ल भन्नु।’
‘अँ.. भेटेको हो त्यो चिठी पठाउने केटालाइ… ६-७ वर्ष अघि..’, ममीले भन्नुभयो।
‘हो र… कहाँ भेट्नु भयो नि?’
‘काठमाडौं जाँदा.. त्यो केटा पनि आएको थियो.. त्यही भेटेको।’, ममीले भन्नुभयो।
‘कुन ठाउँमा भेट्नुभयो?’
‘बाहिर…।’, ममीले भन्नुभयो।
‘कता बाहिर?’
‘रेस्टुरेन्ट तिर.. मैले भने.. अब तेरो पालो.. भन त को हो त्यो केटी?’
‘ममी.. तपाइले अस्तीनै सोध्नुभएको थियो सानिमाको विहे किन नभएको.. अरु केटा छ कि छैन भनेर याद छ?’
‘कुरा नमोड.. तेरो केटीको कुरा भन।’
‘पख्नुन! .. मैले त्यो बेला सानिमाको केटा छैन भनेको थिए.. तर सानिमाको केटाहरु छन्…’, मैले भने।
‘त्यसलाइ सोध्दा त छैन भन्छे.. केटा भएको भए विहे किन गरेको त त्यसले?’, ममीले सोध्नुभयो।
‘किनकी विहे गर्न मिल्ने केटा छैन..’, मैले भने।
‘किन नि? जात नमिल्ने?’
‘होइन!’
‘अनि के त?’, ममी झन् कौतुहल हुनुभयो।
‘सुरु सुरुमा त सानिमा त्यस्तो हुनुहुन्थे न.. पछि पछि हो त्यस्तो भएको।’, मैले भने।
‘के भन्छ यो! के कुरा गर्या तैले?’, ममीले कुरा नबुझेर सोध्नुभयो।
‘त्यो केटी नै सानिमा हो।’, मैले भने।
ममीले निधार खुम्च्याउनु भयो।
‘के रे?’, ममीले हातले मुख थुन्नुभयो। चकित पर्नुभयो।
‘त्यही भएर विहे हुँदैन भनेको!’
‘के सुन्नु परेको मैले! तैले साच्चै भनेको कि जोक गरेको?’, ममीले विश्वास गर्न नसकेको सोध्नुभयो।
‘यस्तो कुरामा कसले जोक गर्छ। साच्चै भनेको!’
‘छि.. हरे। के भ’को तँलाइ। अनि त्यो केटी के भ’की?’, ममीले दिक्क मान्नुभयो।
‘नभन्नु है। सानिमाले नभन्नु भन्नुभ’को छ।’, मैले भने।
‘यो सब कुरा छोड अब.. काठमाडौं जान पर्दैन.. दुनियाँलाइ थाहा भयो भने के हुन्छ? दाइको कुरा याद छ.. त्यही तेरी सानिमाले बिगारेर कान्ड मच्चिएको थियो.. अब तँ पनि त्यसैको पछि लाग.. इज्जत फाल।’, ममीले भन्नुभयो।
‘नाइँ.. छोड्न त सक्दिन अहिले..’, मैले भने।
‘हरे.. कस्तो केटा हो यो! त उमेर मिल्छ… आफै सानिमासंग अलिकति सम्यता भन्ने कुरा.. लाज भन्ने कुरा नि हुन्छ नि!’, ममीले सन्किदै भन्नुभयो।
‘यो सब थाहा छ.. मैले भनेकै हो.. सानिमाले केही हुन्न.. हामी बीच मात्र रहन्छ भनेर सुरु गर्नुभयो.. मलाइ पनि मन थियो.. संगै बसेपछि आफै भयो… के गरु त म अब…?’, मैले बनाइ बनाइ कुरा सुनाए।
‘हेर.. तँ यस्तो नचाहिने कुरा नगर.. तेरै उमेरको केटी भेटिन्छ.. यो सबै छोडेर अब विहे गर्ने सोच.. तेरो बेला भइसकेको रहेछ.. बिग्रेर हिड्न हुँदैन।’, ममीले सम्झाउन खोज्नुभयो।
‘बानी परिसकेको छ.. कसरी छोड्ने?’, मैले भने।
‘के बानी परेको छ तँलाइ?’, ममीले सोध्नुभयो।
‘नाइ.. भन्दिन.. लाज लाग्छ।’, मैले भने।
‘बानी छोड्न मिल्छ…।’
‘यो बानी छुट्दैन..।’, मैले भने।
‘के बानी हो त्यस्तो छोड्नै नमिल्ने!, ममीले सोध्नुभयो।
‘विहे गरेपछि पनि तपाइले चिठी पठाएर अरु केटासंग भेट्या जस्तै कुरा हो.. सजिलै छुट्दैन यस्तो बानी!’, मैले भने।
‘नभने नभन। तर यो सब बन्द हुन्छ अब।’, ममीले कुराको बिट मार्नुभयो।
त्यो दिन केही भन्नुभएन। भोलिपल्ट बेलुका फेरी यहि प्रसंग निस्कियो।
‘बानी छुटाउनै नसक्ने कुरा के हो भन त?’
‘तपाइले त्यो केटालाइ काठमाडौंमा भेट्दा के-के भयो त्यो सुनाउनु अनि म सबै सुनाउँछु। के भयो, किन भयो, कसरी भयो?’
‘त्यो बितेको कुरा हो..।’
‘बितेको कुरा भए पनि भन्नु।’, मैले भने।
‘हेर त बुझ्ने भएको छस्.. भेटेको हो, काठमाडौमा..घुम्न जाम भन्यो.. अनि संगै घुम्न गएको हो।’, ममीले भन्नुभयो।
‘के भयो घुम्न जाँदा?’
‘यस्तो कुरा नसोध.. तेरो बासम्म कुरा पुग्यो भने बर्बाद हुन्छ।’, ममीले भन्नुभयो।
‘म भन्दिन अरुलाइ। छिटो भन्नु, के-के भयो घूम्न जाँदा?’
‘तैले जे सोचेको छन् त्यही भयो! बुझ आफै! खुसी भइस?’, ममीले रन्किदै भन्नुभयो।
‘हो र? कति पटक?’, मैले सोधे।
‘यस्तो प्रश्न सोध्न अलिक लाज सरम केही लाग्दैन तँलाइ? सानिमासंग सुतेको छ, मसंग यस्तो प्रश्न सोधेको छ, के भएको हो तेरो मति?
‘सानिमासंग मेरो यस्तो भएको १ वर्ष भइसकेको छ। दिनदिनै.. हुन्छ… त्यसैले बानी परिसक्यो.. अरु गर्लफ्रेन्डहरु छैनन.. त्यसैले तपाइले जे भनेपनि रोक्न मिल्दैन, सक्दिन..’
‘त्यसो नभन.. तेरो दाइको कान्ड बिर्सिस। तेरो ठूलोममी कति वर्ष माइत जान पाउनु भएन.. मलाइ त्यस्तो भोग्नु छैन। मुख देखाउन पनि लाज हुन्छ। छोड जसरी नि। बरु केटी खोजमला, विहे गर्लास् छिटै।’, ममीले भन्नुभयो।
‘हुँदैन ममी..’
‘किन हुँदैन? एउटै कुरा त हो नि! केटी भन्या केटी नै हो।’
‘होइन.. फरक हुन्छ।’
‘के फरक हुन्छ?’
‘साच्चै भन्दा मलाइ सानिमाको छाती मन पर्छ। बासना मन पर्छ। सानिमाको पेन्टी सुँघ्न मन पर्छ। विहे गरेको केटीसंग यस्तो हुँदैन।’
‘छि छि.. साह्रै गिरेको रहेछस।’
‘तपाइले त यस्तो भन्नुहुन्छ.. अरु केटीले झन् कस्तो सोच्लान.. मन पर्छ त पर्छ.. के गरौ? सानिमाको पेन्टी सुँघ्ने बानी परेको छ।’
‘हरे… तँले यस्तो गर्लास मैले सोचेको पनि थिइन। घिन लाग्दैन?’
‘लाग्दैन.. मिठो लाग्छ.. यस्तै हुने रहेछ केटीसंग लागेपछि.. तपाइलाइ पनि त त्यो केटासंग भेट्दा केही लागेनछ नि!’, मैले भने।
‘तै केटाको कुरा निकालेर मलाइ धेरै नपेल त!’, ममीले भन्नुभयो।
‘जे भएनि.. सानिमासंग यो सबै कुरा मज्जा लाग्छ.. अरु केटीसंग यस्तो नहोला पछि।’
‘हेर जे भएपनि त्यो तेरी सानिमा हो। दुनियाले के भन्ला? बरु गर्लफ्रेन्ड बना.. २-३ वटा बना.. केही हुन्न.. यो सानिमाको चक्करबाट निस्की। अरु भए केही हुन्न थियो, तेरो सानिमाको मलाइ कत्ति भर लाग्दैन.. कुन बेला के चल्छ त्यसको दिमागमा अनि कान्ड मच्चिन्छ।’
‘कान्ड भएछ भने भएछ।’
‘त्यस्तो नभन।’
‘यही हो ममी कुरा!’
‘अरु केटी खोजमला..’
‘को खोज्नुहुन्छ? मलाइ सानिमा जस्तै केटी हो भने मन पर्छ.. त्यस्तै बासना चाहिन्छ.. त्यस्तै शरीर चाहिन्छ।’
‘सानिमाको कुरा त जसरी नि छुटाउनु पर्छ.. बरु तलाइ त्यस्तै चाहिने हो भने म केटी खोज्छु।’
‘होइन.. मलाइ अरु केटी भएर हुन्न… आफन्तहरु नै मज्जा लाग्छ। सानिमा त्यही भएर मन परेको हो।’
‘हरे… ल त्यो पनि मिलाउँला…सानिमाको कान्ड छुटाउनु पर्छ जसरी नि।’, ममीले भन्नुभयो।
केही घन्टा पछिको कुरा हो, ममी फेरी यहि प्रसंगमा कुरा गर्न आउनुभयो।
‘मैले तेरो ठूलोममीलाइ भनेर केटी खोज्ने सोच्दैछु।’
‘अनि? सानिमाको कुरा नि भन्नुहुन्छ?’
‘अँ..’
‘ठूलो ममीले भन्दिनु भयो भने नि? आफुलाइ जस्तै तपाइलाइ पनि मामाघर जान नमिल्ने गरी बेइज्जत गर्नुभयो भने? कुरेर बस्नुभएको छ बदला लिन!’
‘अँ..त्यो त हुन सक्छ।’, ममीले भन्नुभयो।
‘ममी एउटा कुरा सोधम?’
‘अँ।’
‘त्यो केटाले बोलायो भने तपाइ अहिले पनि त्यसलाइ भेट्न जानु हुन्छ?’
‘बोलाउदैन अब।’
‘बोलायो भने जानुहुन्छ त्यसो भए?’
‘यस्तो प्रश्नहरु नसोध त!’
‘नढाँटी भन्नु त.. त्यो केटासंग कति पटक भेट भयो?’
‘खै.. गनिन मैले!’
‘भन्नाले टन्नै भयो?’
‘भयो होला!’, ममीले भन्नुभयो।
‘भेटेको बेला सधै हुन्थ्यो?’
‘के?’
‘त्यही..।’, मैले भने।
‘छि आफ्नै ममीलाइ के सोधेको यस्तो!’
‘भन्नु न।’
‘अँ.. हुन्छ.. खुसी भइस् अब?’
‘साच्चै? बासंग केही हुँदैन आजभोली?’
‘भएको छैन.. केही वर्ष भयो।’
‘किन?’
‘तेरै बालाइ गर सोध!’, ममीले फन्किदै भन्नुभयो।
‘तपाइलाइ गर्न मन लाग्दैन?’
‘चुप लाग!’, ममी भान्सातिर छिर्नुभयो।
राती सुत्ने बेला मलाइ ढुकढूकी बढ्यो। ममीसंग गरेको कुराले गर्दा होला। बिस्तारै ममीको कोठामा छिरे। ममी निदाइसक्नुभएको थियो। दराजको तल धुन राखेको लुगाको पोको सबै बोकेर आए। केही म्याक्सी, पेन्टी, ब्रा, कट्टु, सुरुवाल सबै थिए। मैले पहिले कहिल्यै ममीको पेन्टी सुँघेको थिइन। सायद सुँघेको भए थाहा पाउने रहेछु कि बासना त सानिमाको भन्दा ममीको मिठो रहेछ। कामुक रहेछ। अति नै। लाडो नै ठिनिक्क भयो। मैले त्यो रात ममीको पेन्टी सुघ्दै छोलेर सुते।
भोलिपल्ट ममीलाइ मैले यो कुरा सुनाए।
‘छि छि.. कहाँ राखिस मेरो लुगा?’
‘जहाँ थियो त्यही राखे.. ममी बरु केटी खोज्ने भन्दा पनि.. म र तपाइ गरम न..।’
‘थुइए!’
‘साच्चै भनेको….सानिमासंग पनि छूट्छ.. इज्जत पनि जोगियो.. मैले खोजेको कुरा पनि पाए..घर बाहिर कुरा पनि जादैन..सोच्नु त!
ममी एकछिन घोरिनुभयो।
‘तपाइको त्यो केटासंग गरेको जस्तो मैले नै गर्न सक्छु.. गरम न ममी!’
‘हुँदैन.. चुप लाग।’
‘ल ल नहुने भएपनि …. हेर्न न मिल्छ नि.. सुघ्छु…छुन्छु.. चुस्छु मात्र!’, मैले भने।
‘हेर्न त केही हुन्न.. तैले सानोमा देखेकै कुरा हो…’
‘त्यो मात्र होइन.. तल पनि देखाउनु।’
‘तर यसपछि सानिमासंग सबै छुट्नुपर्छ…’
‘सबै छुट्छ।’
‘ल भित्र आइज!’
म ममीको पछि पछि गए।